بگذار همه بگویند که شمر آمده به ضریح آقام حسین دخیل بسته، گردنش را بسته به میله های ضریح. اما تو را به خون گلوی خودت قسمت می دهم، به آن وقت و ساعتی که شمر گردنت را از قفا برید، پیش خدا، روز پنجاه هزار سال، شفیع من بشو... شفیع منِ روسیاه، منِ...

+وبلاگ سخن سرا به روز شد.


پی نوشت: اگر دوستی مایل بود، داستان بالا را با صدای خودش بخواند تا به ادامۀ پست ضمیمه کنم.

از دوستانی که مایل به خواندن داستان هستند استقبال می کنیم. انتخاب داستان هم می تواند به عهدۀ خودتان باشد. اگر مایل بودید داخل نظرات عنوان کنید.