«رجب»؛ نام نهمین ماه از ماه های قمری است. بر اساس آنچه در کتب لغوی آمده، این ریشه در موارد «بزرگ داشت چیزی از روی هیبت آن» مورد استفاده قرار می گیرد. و این ماه را نیز از آن رو رجب نامیده اند که در دوران جاهلیت، آن را بزرگ شمرده و جنگ در آن را ممنوع و حرام می شمردند،[1] که پس از نیز این سنت ادامه یافت.

شایان ذکر است، در منابع حدیثی هم از این ماه به عنوان ماهی با عظمت و پر فضیلت یاد شده و بر انجام عبادات و اعمال نیک در آن بیشتر سفارش شده است.

در روایتی، از صادق(ع) نقل شده است که ماه رجب را «أصب» (ریزش زیاد) نامیده اند؛ زیرا در این ماه، رحمت الهی بر بندگانش بیشتر سرازیر می گردد.[2]

همچنین در حدیثی دیگر، کاظم(ع) فرمودند: «رجب نام نهرى در بهشت است که از شیر سفیدتر و از عسل شیرین تر است، پس ى که یک روز از رجب را روزه بدارد، خدا از آن نهر به او مى نوشاند».[3]


[1] - ر. ک: جوهرى، اسماعیل بن حماد، الصحاح - تاج اللغة و صحاح العربیة، ج 1، ص 133، بیروت، لبنان، دار العلم للملایین، چاپ اول، 1410 ق؛ ابو الحسین، احمد بن فارس بن زکریا، معجم مقائیس اللغة، ج 2، ص 496، قم، دفتر تبلیغات ى، چاپ اول، 1404ق.

[2] - قمّى اشعرى، احمد بن محمد بن عیسى، النوادر، ص 18، قم، مدرسه مهدى عجل الله تعالى فرجه الشریف، چاپ اول، 1408ق.

[3] - صدوق، محمّد بن على بن بابویه، من لا یحضره الفقیه، ج 2، ص 92، ح 1821، قم، دفتر انتشارات ى، چاپ دوم، 1413ق.

http://www.islamquest.net/fa/archive/question/fa88029