اگر به تشخیص عرف، رفتار فرد توهین کننده به اندازه ای خشن بوده که امکان بیهوشی و یا دیگر آسیب ها برای طرف مقابل وجود داشته است، توهین کننده ضامن است، در غیر این صورت، او تنها گناهی مرتکب شده که باید در درگاه خدا توبه کرده و از طرف مقابل پوزش بطلبد و بیش از این چیزی بر عهده وی نیست.

پاسخ دفاتر مراجع عظام تقلید نسبت به این سؤال، چنین است:[1]

حضرت آیت الله العظمی سیستانی (مد ظله العالی):

در مورد اختلاف، تشخیص حکم باید با حضور طرفین باشد، ولی عموماً در حکم به ضمان، شخص باید ماوقع استناد عرفی به او داشته باشد، در غیر این صورت حکم به ضمان نمی شود.

حضرت آیت الله العظمی صافی گلپایگانی (مد ظله العالی):

مرتکب معصیت شده و باید توبه کند و وظیفه دیگری ندارد.

حضرت آیت الله العظمی مکارم (مد ظله العالی):

در صورتی که ثابت شود که اهانت و توهین به او موجب خسارت شده است، شخص توهین کننده ضامن است و باید جبران کند.

حضرت آیت الله هادوی تهرانی (دامت برکاته):

در صورتی که ثابت شود ماوقع استناد عرفی به او داشته و اهانت و توهین به او موجب خسارت شده است، شخص توهین کننده ضامن است و باید جبران کند.


[1] - استفتا از دفاتر آیات عظام: سیستانی، صافی گلپایگانی، مکارم (مد ظلهم العالی) توسط سایت کوئست.

http://www.islamquest.net/fa/archive/question/fa49361