برخی از فقهای اهل سنت معتقدند، اگر مردی مرتکب گناه کبیره شود و از این راه دختری متولد شود، آن مرد می تواند با آن دختر ازدواج کند؛ زیرا طبق برخی شواهد، این دو شخص نسبتی با یکدیگر ندارند و همین مسئله کافی است که این ازدواج را صحیح بدانیم.

برخی از ادله این افراد از این قرار است:

1. این دو نفر به هم مَحرم نیستند و نمی توانند مانند پدر و دختر یکدیگر را لمس کرده یا به بخشی از بدن یکدیگر که برای پدر و دختر جایز است نگاه کنند(مانند نگاه به موی سر).

2. این دو شخص از یکدیگر ارث نمی برند.

3. بر فرض، اگر این دختر به بردگی گرفته شود و این مرد مالک او شود، آن دختر به علت قرار گرفتن تحت ملکیت آن مرد، آزاد نمی شود، با آن که اگر یکی از انسان، به ملکیت شخص درآید، خود بخود آزاد خواهد شد.

اما این حکم، نه فقط مورد نقد فقه شیعه و اهل بیتd قرار دارد، بلکه در میان خود علمای اهل سنت نیز این مسئله مورد نقد قرار گرفته است. آنان معتقدند هرچند که برخی از احکام شرعیِ بین پدر و دختر برای این دو نفر برداشته شده (مانند ارث، جواز نگاه و...) اما این احکام موجب تغییر واقع نمی شود؛ یعنی این دختر از -اسپرم- همین مرد متولد شده است و نمی توان آن را انکار کرد یا نادیده گرفت.[1]

در مکتب فقهی شیعه، نه تنها چنین ازدواجی جایز نیست، بلکه این دو شخص نسبت به یکدیگر پدر و فرزند به شمار می روند؛ هرچند که این نسبت، مشروع نبوده و برخی از احکام پدر و فرزندِ مشروع، مانند ارث بردنْ بین آنها جاری نمی شود.[2]


[1] - ابن قدامه مقدسی، عبدالله بن احمد، المغنی، ج 7، ص 119، قاهره، مکتبة القاهره، 1968ق.

[2] - ر.ک: ، تحریر الوسیلة، ج 2، ص 265، قم، مؤسسه مطبوعات دار العلم؛ ، محمد حسن، جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، ج 29، ص 256 – 257، بیروت، دار إحیاء راث العربی، 1404ق.

http://www.islamquest.net/fa/archive/question/fa60133