ابتدا باید گفت در قرآن کریم که مهم ترین منبع شناخت دین است، آیه ای وجود ندارد که بتوان آنچه در پرسش آمده را با استفاده از آن ثابت کرد.

با این مقدمه باید گفت، از منظر روان شناسی، میزان عواطف در ن به مراتب، بیشتر از مردان است و این موجب می شود که در موارد بسیاری، عواطف بر عملکرد و تصمیم گیری های بانوان تأثیرگذار باشد. از جهتی دیگر، غالب نی که در ابتدای ظهور زندگی می د، در عرصه سیاست و جنگ آوری، چندان ورزیده نبودند تا بتوان از درایت و تخصص آنان بهره برد. به همین دلیل، در برخی روایات توصیه شده تا از قراردادن آنها در رأس هرم حاکمیت خودداری شده و آنان طرف م قرار نگیرند. با این حال، نباید همه ن را مشمول این حکم دانست.

چرا که در تاریخ نی دیده شده است که در درایت و تصمیم گیری صحیح از مردان نیز گوی سبقت گرفته بودند. از جمله این موارد می توان به بلقیس پادشاه سبا اشاره کرد که با تصمیم مناسب خود که بر خلاف م های اطرافیان مرد خود بود، از نابودی قوم خود جلوگیری کرده و واسطه ای شد تا آنان به دین الهی بگروند.[1]

همچنین حضرت فاطمه(س) و حضرت زینب(س) با توجه به شرایط خاصی که بعد از رحلت (ص) و شهادت حسین(ع) ایجاد شد، تلاش های چشمگیری در زمینه انجام داده و نقش عمده ای را در آگاه سازی جامعه ایفا د.

بنابراین، نمی توان به طور مطلق حضور ن را در عرصه سیاست و مشاوره با آنان را ممنوع دانست. بلکه در مواردی که اطمینان از توانایی آنان در ارائه مشاوره مناسب و حتی اقدام عملی آنان با رعایت ضوابط و شرایط ی داشت، استفاده از این ظرفیت، مطلوب است.

این جمع بندی در توصیه ای از علی(ع) مشاهده می شود که در موضوع م با بانوان می فرماید:

«إِیَّاکَ وَ مُشَاوَرَةَ النِّسَاءِ إِلَّا مَنْ جَرَّبْتَ بِکَمَالِ عَقْلِهَا»؛[2] از م با ن خودداری کن مگر با بانوانی که توانایی عقلی آنان را تجربه کرده ای![3]


[1] - نمل، 34

[2] - کراجکی، محمد بن علی، کنز الفوائد، ج 1، ص 376، قم، دارالذخائر، چاپ اول، 1410ق.