بچه که بودیم اگرچه از #بحران_مالی و #تعدیل_اقتصادی در دوره ی #سازندگی سر درنمی آوردیم ولی از دست های خالیِ پدر و وصله پینه هایی که مادر به شلوارمان می زد می دانستیم «پول» هست ولی «کم» است!

بچه های کم ج و کم توقعی بودیم... از همه چیز آن قدر استفاده می کردیم تا تمام بشود یا دیگر قابل استفاده نباشد یا این که از بدِ روزگار «گم» بشود.


آن قدر حساب کار دست مان آمده بود که وقتی توی مدرسه «پاک کن» یا «تراش»مان را گم می کردیم برای جبرانش تا مدت ها توی خانه نمی گفتیم پاک کن نداریم مبادا کتک بخوریم! البته جُورش را بغل دستی های مان می کشیدند! چون مدام از آن ها قرض می گرفتیم!

یا این که مثلا یک وقت هایی در راه نانوایی، توی کوچه پس کوچه ها آن قدر سرمان گرم شیطنت می شد که یکی از آن ده تومانی های صورتیِ «مُدرّس نشان» را که می شد باش ده تا نان لواش ید گم می کردیم!

بعد، از ترسِ این که مامان یا بابا دعوای مان کنند تا دیروقت به خانه برنمی گشتیم و بعداً می گفتیم صفِ نان شلوغ بود و به ما نرسید! آن وقت ها آن قدر زندگی های مان توی صف می گذشت که هیچ به این #دروغ بزرگِ ما شک نمی کرد! با این استراتژی تا فردا که باید با همان #پول دوباره نان می یدیم زمان یده بودیم و خدا را چه دیدی شاید فرجی می شد... فردا می توانستیم بگوییم سر راه مدرسه کیک و نوشابه یده ایم! شاید هم دیگری سر راهش به نانوایی می رفت و ماجرای دیروز بالکل فراموش می شد!

خیلی دمتان گرم!

ما فرق کردیم، ت شدیم، خسته شدیم، دل از همه چی بریدیم ولی شما هنوز هم مثل همان وقت ها هستید! پاک کن تان را توی جیب تان می گذارید و از ما قرض می گیرید!

حالا بیست و چند سال از آن زمان ها گذشته و ما با چشم های خودمان دیدیم که #دکل_نفتی را با تمام عظمتش گم کردید!

بعدش هم دقیقا همان کاری را کردید که ما آن سال ها می کردیم! آن قدر طولش دادید که همه یادشان برود!

تازه مثل بچگی ها از پاک کن #ما_مردم هم استفاده می کنید تا پاک کن نو ب ید...

در این اوضاع نابسامان اقتصادی پاک کنی که گم کرده اید از «دکل» به «ارز» تغییر کرده و حس نان تان توی روغن است! اصلاً برای همین است که چشم در چشم ما از آینده ی درخشان صحبت می کنید و سخن از بستن تنگه ها می گویید در حالی که گشادی جیب هایتان برای گم خیلی چیزها کافی است! در عوض ما را بشارت می دهید که: «چیز مهمی نیست، کمی تحریم که درد ندارد! فقط کمی اقتصادتان را به صورت مقاومتی ید تا جیگرتان حال بیاید _می گویند برای قولنج هم مناسب است!_ راستی سر راه، دلارهایتان را هم بیاورید که با هم هم دلی کنیم تا از بحران عبور کنیم و یک پاک کن جدید ب یم!»

اما آ یک مشکل کوچولو این وسط هست! این پاک کن جدید که گم کرده اید #نه_میلیاردی است! آن هم به #دلار! آن هم با دلار ده هزار تومانی!

حالا می آیید توی روی مان لبخند می زنید و می گویید پاک کن هایتان را قرض بدهید، نوک تیز مدادتان را هم که توی بدنمان فرو می کنید!

ولی خ #نه_میلیارد_دلار آ ؟

اصلا حساب کرده اید با این رقم چندتا نان لواش می شود ید؟ آن هم نه با اسکناس صورتی های مدرس نشان که بچگی ها گم کردیم که حتی با اسکناس های نشان این روزها!!

آ چندتا از آن پاک کن هایی که بچگی گم کردیم را می خواهید از جیب ما بکشید؟

این همه سال این یک کار را خوب یاد گرفته اید!

اما یک چیز را از یاد برده اید، وقتی که زنگ بخورد و شما با عجله وسایل تان را جمع می کنید و می خواهید بدو بدو از نیم کتْ تا درِ مدرسه فریاد ن بدوید من و بچه های کلاس چنان برایتان زی ایی می گیریم که پخش زمین بشوید و چنان رسوای عالم شوید که همه به تان بخندند... تازه بازی به اینجا ختم نمی شود! زنگ که بخورد خیلی ها پشت مدرسه منتظر شما هستند تا تلافی خیلی چیزها را دربیاورند... دیگر همه می دانند آن پاک کن ها توی جیب خودتان است... حیف که از تیزی نوک مدادتان تن مان زخمی است...

شما وسایل تان را جمع کنید که آ زنگ نزدیک است...

باید فرار کنید ولی ما هم منتظریم زنگ بخورد...


این تصویر فقط یک میلیارد دلار را نشان می دهد که به صورت صد دلاری روی هم چیده شده اند

برای تصور بهتر از حجم این میزان پول به کانال تلگرامی خمارمستی بیایید :)